Leki

W leczeniu odczynów uczuleniowych po penicylinie stosuje się leki przeciwhistaminowe oraz kortykosteroidy, we wstrząsie anafilaktycznym zaś lub obrzęku naczyniowym o ciężkim przebiegu — adrenalinę. U chorych, u których istnieje bezwzględna konieczność leczenia penicyliną, udaje się czasem przeprowadzić odczulanie (Levine, 1972; Graybill i wsp., 1974). Proponowano również 2 inne metody zapobiegania uczuleniu. W reakcjach prowadzących do uszkodzenia tkanek muszą brać udział antygeny o licznych miejscach wiązania, niezbędnych dla połączenia przeciwciał z kompleksem antygen-komórka. Koniugaty zawierające 1 grupę heptanową na cząsteczce nośnika mogą wiązać przeciwciała skierowane przeciwko grupie penicylinowej, uniemożliwiając w ten sposób wystąpienie reakcji uczuleniowej. Koniugatem takim jest związek R06-0787 (N-L-benzylopenicyloiloaformyloLlizyna, w skrócie BPO-FLYS), który wraz z penicyliną stosowany był u chorych uczulonych, umożliwiając rozpoczęcie lub kontynuowanie leczenia. Niestety, jednak u 5% chorych uczulonych na penicylinę występują również dodatnie próby skórne na ten związek (De Weck, 1975). Druga z metod zapobiegania odczynom uczuleniowym nie wyszła jeszcze poza stadium doświadczeń na zwierzętach. Polega ona na wytworzeniu tolerancji na determinantę BPO przez zastosowanie heptanów związanych z cząsteczkami nieimmunogennego nośnika (Leading Article, 1976).